De mens als duurloper – Jan Knippenberg

Oordeel: 6-

De mens als duurloper is een klassieker onder de hardloopboeken.
Ik val maar meteen met de deur in huis; het is mij een raadsel waarom dit het geval is.

Maar laat ik positief starten. Jan Knippenberg was (overleden in 1995) een fenomeen. Vér voor alle hardloopgolven uit, liep hij alle honderden kilometer per week. Jaar in, jaar uit. Voor een rondje IJsselmeer draaide hij zijn hand niet om. Hij heeft zelfs van Hoek van Holland naar Stockholm gelopen, een afstand van zestienhonderd kilometer. Petje af.

Maar dat wil allemaal niet zeggen dat je een boeiend boek kunt schrijven. Want dat is ‘De mens als duurloper’ niet. Het is een droge opsomming van hardlopen in al z’n facetten door de eeuwen heen. Jan Knippenberg was historicus en zo leest het boek dan ook. Het beschrijft een dorre verzameling van rennende individuen, gelopen races en de ontstaansgeschiedenis van hardlopen. Er is geen verhaal, geen kop of staart. Het boek is op zich prima geschreven, ik doe het hem niet na, maar is gewoonweg, tsja, saai.
Daarnaast verwacht je van boek geschreven door een historicus dat er een bronnenlijst zou zijn opgenomen. Dat is niet het geval.
Ik vraag mij dus af waarop Jan Knippenberg zich allemaal heeft gebaseerd bij het beschrijven van obscure 24-uurs races 1880 in Groot-Brittannië of in de Verenigde Staten. Het moet een heidens karwei zijn geweest om dit allemaal te achterhalen. Ik ben dan ook wel benieuwd waar hij dit allemaal heeft gevonden. Maar daar komt geen antwoord op .

Ronduit storend vind ik zijn vaak aangehaalde citaat (staat ook op de achterflap): ”Lopen is geen sport maar een manier van reizen, waarbij geest en lichaam zich voortdurend verplaatsen. Lopen is daarom Kunst en geen middel ter bestrijding van welvaartskwaaltjes.”

Een wonderlijke redenering. Omdat lopen een manier van reizen is, is het kunst? Ik rijd graag motor. Ben ik dan bezig met het creëren van kunst?
Maar goed, vooral vervelend vind ik de neerbuigende toon. Hoezo geen middel ter bestrijding van welvaartskwaaltjes? Waarom niet? Wat is daar mis mee?
Als mensen twee keer in de week een stukje hardlopen omdat ze een zittend beroep hebben en op deze manier toch in beweging komen, wat is daar nu erg aan?

‘De mens als duurloper’ dus. Het boek kon mij niet boeien. Ik weet heel wat meer inspirerende titels over hardlopen te noemen. Besprekingen van een aantal daarvan kun je ook op deze site vinden.