Een lange loop in mooi Duitsland

In het mooie Bergisches Land in Duitsland wordt in oktober de Röntchenlauf gehouden. Door de bossen, over heuvels en door dalen en het grootste deel over onverharde paden. In die tijd van het jaar lijken de bossen in brand te staan met al die herfstkleuren. Twee jaar geleden heb ik hier de marathon gelopen, dit keer was het tijd om eens wat verder te kijken en er anderhalve marathon uit te persen. Dus 63,3 km over natte bospaadjes, door pittoreske dorpjes en over boerenerven. Het was constant klimmen en dalen, wat het natuurlijk zwaar maakte, maar ook mooi en uitdagend.

Uiteindelijk heb ik 7 uur en 3 minuten (netto) gelopen en zo’n 1690 hoogtemeters gemaakt.
Zaterdagmiddag waren we al vertrokken om te gaan slapen bij onze goede vrienden Peter en Edith. Toen we daar aankwamen liepen we de buurman tegen het lijf die net zijn startnummer ging halen. Meteen bood hij aan om ook de mijne te halen wat natuurlijk erg aardig was. Maar hij had ook verontrustend nieuws. Het zou ’s nachts gaan stormen en dat zou ook op zondag nog zo zijn. Er was kans dat de loop zou worden afgelast. Vreemd; wind is niet fijn, maar we zijn toch geen watjes?
Pas later hoorde ik dat het gevaarlijk kon zijn vanwege afwaaiende takken en bomen die konden omvallen. Gelukkig viel het ’s ochtends allemaal mee en konden we om 08.30 uur van start gaan.

Net na de start, nog in stedelijk gebied

Toch te snel
Een paar duizend man kwam om half negen in beweging want alle afstanden (21, 42, 63 km én een paar wandeltochten) startten tegelijk. Plan was om op een gezapig tempo weg te gaan. Ik had nooit eerder zo’n lange afstand gelopen mét rugzakje en over de heuvels, dus daarom kalm aan vertrekken.
Dat lukte prima, alleen na een kilometer of vijftien werd het lastig. Alle halve marathon lopers gingen versnellen, zij waren er tenslotte bijna, en automatisch ging ik toch mee in de verhoogde snelheid. Tussen de vijftien en dertig kilometer ging het veel te hard.
En dat brak op.
Na de dertig kilometer kreeg ik het zwaar (dat was ook het meest lastige stuk, met vaak moeten klimmen en glibberige paden) en bij de finish van de marathon heb ik een lange pauze gepakt. Even een beetje bijkomen en wat eten (stokbrood met zout; lekker) en drinken. Daarna weer verder, nog maar een halve marathon te gaan en het ging weer crescendo.

Door de herfstige bossen

Onderweg stonden Astrid, Peter en Edith constant, onvermoeibaar, aan te aanmoedigen. Steeds weer raceten zij naar goede plekken om mij op te wachten. Dit is zonder twijfel de beste gedocumenteerde loop ooit van mij gemaakt. Ik denk dat er wel 150 foto’s en filmpjes zijn gemaakt. Maar vooral de enthousiaste aanmoedigingen deden me goed. Super.

Koebellen
Naarmate de loop vorderde waren er natuurlijk steeds minder lopers onderweg. De halve en hele marathon hadden verreweg de meeste deelnemers. Toch stonden er gek genoeg op de meest eenzame plekken soms clubjes mensen de lopers aan te moedigen, vooral met het luidden van koebellen. Dat is echt een dingetje daar, geloof ik.

Spass im Wald

De laatste kilometers vlogen voorbij, ik had weer een lekkere snelheid en cadans te pakken. Ergens bij kilometer 53 kwam ik op een boerenerf, waar kippen en geiten rondscharrelden.  Lopers konden daar een biertje pakken (geen grap) en een bratwurst. Terwijl de mensen van de verzorging een geit probeerden weg te houden bij het eten, zag een forse kalkoen zijn kans schoon en ging er vandoor met een flinke mueslikoek.

Verzorgingspost in het bos

Op een paar kilometer voor de finish voelde ik me nog steeds wonderlijk sterk en kon een versnelling inzetten.  Ik stoof over de eindstreep waar ik werd opgevangen door de drie musketiers en waar ik van de organisatie een (lekker!) alcoholvrij biertje kreeg. Missie volbracht.
Thuis bij Peter en Edith even gedoucht en toen een echt biertje gepakt. Die smaakte hemels.
De terugrit naar huis was geen feestje, ik voelde me verstijven, maar gelukkig hoefde ik niet te rijden (dan had ik dat biertje natuurlijk laten staan) dus kon wel zoveel mogelijk mijn benen strekken.

Wil je eens een mooie loop doen, in een andere omgeving? De Röntchenlauf in Remscheid is een dikke aanrader.

Pjoewie. Dik zeven uur gelopen.