Glimlachend verliezen

Geplaatst door

Zondag was het eindelijk zover. Mijn eerste wedstrijdje die ik samen met mijn zoon ging lopen.
Een paar maanden terug zag ik dat er in september in de binnenstad van Utrecht de ‘Urban Culture Run’ werd gehouden. Omdat mijn zoon in Utrecht studeert leek me dat een uitgelezen kans om deze run samen te gaan lopen.

“Hé zoon; heb jij zin om met z’n tweeën een loopje te gaan doen?”
“Hmm, misschien pa, maar ben ook druk met studie enzo. (enzo; lees feestjes, vakanties. Een beetje vroeg opstaan past niet in dit rijtje) Wanneer is het?”
“Twee september, jongen.”
“O, lijkt me best leuk, hoor. Maar dan beginnen ook weer bijna de college’s.”
“Geen probleem, het is op zondag, dus dat kan gewoon. Enne; je staat al ingeschreven. Cadeautje van je pa.”
“O?”

Toen hij eenmaal aan gedachte gewend was, kreeg hij er eigenlijk steeds meer zin in.
De tweede september stonden we dus vroeg op, we moesten ook een uurtje rijden en parkeren, en een half uurtje voor de start meldden wij ons bij het Stadskantoor om ons startnummer op te halen.
Nog even een half uurtje rondscharrelen, schoentjes uit en aan, toch wat strakker trekken, nog een banaantje, van die pre-start onzindingen waarmee je je op deze momenten mee bezighoudt.

Om half tien was het zover, we gingen van start.
Meteen al een vervreemdende ervaring, rennen door Hoog Catharijne gevolgd door een rondje door Tovoli. Daarna volgde de route door de binnenstad, door werfkelders, winkels en cafés, onder de DOM door, het Catharijneconvent en Museum Speelklok, door de binnentuin van hotel Karel V en nog meer bijzondere plekken. Echt een superleuke loop, waarbij het absoluut niet gaat om tijd, maar om het genieten van het speciale parcours.

Maar het meest genoot ik ervan dat we dit met z’n tweeen konden doen. Af en toe wat babbelend over hoe verrassend mooi Utrecht is en sporadisch tips gevend over hardlopen.
Een trap met twee treden tegelijk naar boven stormen, bijvoorbeeld, gaat wel lekker snel, maar als je er meer moet bespaar je veel energie om met kleine stapjes naar boven de gaan. Dat geldt ook voor heuvels. Dat soort dingen.

Na precies een uur renden we onder de finish door. Zoonlief kon het niet laten om een sprintje te trekken, hij bleef me ruim vóór.
Ik heb nog nooit met zoveel plezier van iemand ‘verloren’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *