Hollen tussen herten

Mijn zesde marathon was die van Leiden, mei 2015. Leiden had ik al eens eerder gelopen; een leuke marathon, niet te groot en niet te klein, enthousiast publiek, gevarieerd parcours, prima b&b gevonden in de binnenstad mét eigen parkeerplaats, dus aan alle voorwaarden was voldaan om er een mooie marathon van te maken. De voorbereiding was experimenteel; ik had getraind volgens de aanwijzingen uit het boek ‘Het duurloopmisverstand’. Dat bleek niet goed uitpakken; Leiden werd Lijden.
Ik kwam gesloopt over de finish in een teleurstellende tijd.

Wat leuk, schat!
Nu moet je weten dat ik lieve vriendin heb.
Eentje die met elke marathon meegaat en aan het einde altijd een leuke verassing in petto heeft. Zo gaf ze mij een keer een bon die het recht gaf op een ontspanningsmassage in….Boedapest.
Uitgevoerd door een struise Hongaarse dame mét snor. Maar deze keer had zij iets anders bedacht.
Toen ik na een kwartiertje ofzo een beetje was bijgekomen kwam ze op de proppen met een bon die dit keer recht gaf op een safari jog op de Veluwe.


Nu was er op dat moment één ding waar ik niet aan moest denken; rennen, hardlopen, trimmen, joggen, dribbelen of hoe je het ook maar wilt noemen.
Op de één of andere manier wist ik mijn – nauwelijks aanwezige – acteertalent te mobiliseren en mompelde iets als ‘dank je, schat, wat leuk’. Maar ik dacht iets héél anders….

Kamperen bij de Blauwe Knoop
De bedoeling van een safari jog is dat je – al hardlopend – wild spot. Om wild te vinden is de vroege ochtendschemer een perfecte tijd. Dat houdt in dat je om vijf uur ’s ochtends (5 UUR ’s OCHTENDS!) start. Omdat deze activiteit op de Veluwe wordt gehouden, hadden we besloten in de buurt de nacht ervoor door te brengen. In een trekkershut op een leuke camping. Bij de uitgezochte camping aangekomen, bleek deze alcoholvrij te zijn. Dat is op zich geen probleem, maar als liefhebbers van een lekker glas wijn keken we hier toch even van op. Gelukkig ging de brave campingbeheerder niet zo ver om de bagage te checken, dus konden we ’s avonds – als twee pubers – stiekum uit plastic kampeerbekertjes onze wijn opslurpen. Terwijl in de kantine het dak er af ging met alcoholvrij line-dancing. Ook zonder alcohol kun je veel plezier hebben. Affijn; na een tijdje was de fles leeg, legde ik mijn hardloopspulletjes klaar zette de wekker op vier uur (4 UUR ’s OCHTENDS!).

Een dwarse slagboom
Om half vijf had ik afgesproken met de gids waarmee ik de Veluwe en de beesten daar zou gaan verkennen. Dat was op een kwartiertje rijden, dus er was tijd genoeg. Met goeie zin stapte ik om even na vier uur in de auto (vriendinlief draaide zich nog eens om), startte en reed weg. Zo’n tien meter tot aan de slagboom en wachtte geduldig tot deze open zou gaan. Vogeltjes twinkeleerden al in de bomen, het beloofde een mooie dag te worden.
Maar die slagboom reageerde wel heel traag. Eigenlijk leek ie wel helemaal niet te reageren. Hmmm, even uitstappen en er maar een beetje aan gaan sjorren en trekken. Dat lukte wel, ik kreeg hem wel open, maar logistiek was het wel een probleempje om dan tegelijk de auto erdoor te rijden.
Toch maar vriendin wakker maken.
Het plan was simpel; de slagboom reageerde kennelijk ’s nachts niet op auto’s, dus “als ik hem nou open hou, kun je er effe met de auto doorheen sjeesen, schat”. Helaas, in praktijk lukte dat niet, ik kreeg de slagboom niet hoog genoeg open.
Dan maar  – met bezwaard gemoed – de beheerder uit zijn bed bellen.
Die nam direct op (de beste man was natuurlijk fris en fruitig naar bed gegaan) en was onmiddellijk bereid om te komen, wat een topper.
“Maarre, voor de zekerheid, heeft u die knop vóór de slagboom al geprobeerd?”
“Euh….” (je begrijpt het wel).
Met schaamrood op de kaken scheurde ik naar gids Rob.
Die ik ondertussen al had gebeld om te zeggen dat ik een ietsjepietsje later zou komen en of dat een probleem zou zijn.
Dat was het eigenlijk wel (er was nog een stel dat meeging), maar Rob was teveel gentlemen om dat te zeggen. Maar goed, uiteindelijk maar 10 minuutjes te laat (wat ben ik blij dat er geen flitscamera’s aan stonden) kwam ik met piepende remmen tot stilstand op de afgesproken plek.

Struikelen over hertjes
We gingen meteen in een rustig sukkeldrafje op weg en na een vijf minuten dribbelen kwamen we op een open vlakte waar het – serieus – krioelde van de herten en zwijnen.


Flarden nevel dreven over de vlakte, de schoenen werden nat van de ochtenddauw en de zon kwam bloedrood op. Ondertussen wisten we niet waar kijken moesten om al die dieren te spotten.
Het was magisch.
Relaxed dribbelend hebben we zo een paar uurtjes uurtjes over de Veluwe gehobbeld en honderden beesten kunnen bewonderen. Een paar grote mannetjesherten met imposante geweien, everzwijnen met een schare kleintjes er achteraan en ga zo maar door.
Gids Rob wist alle goede plekjes te vinden en het is een bijzondere ervaring om hardlopend zo intens van de natuur te kunnen genieten.

Zo’n safari jog is voor iedereen weggelegd, het hardlopen gaat kalmpjes aan en er wordt natuurlijk vaak gestopt om de beesten te bekijken. Als je jezelf (of iemand anders) eens iets bijzonders wilt geven, is dit echt een aanrader.
Meer informatie vind je op de website: http://safari-joggen.nl/