Rontchenlauf 2015 marathon

Rennen in Remscheid; Röntchenlauf 2015 42 kilometer

Op een herfstige vrijdagmiddag in oktober vorig jaar, reden mijn vriendin en ik richting Duitsland. Al jaren gaan wij daar regelmatig naar toe om goede vrienden van ons op te zoeken. Meestal zijn dat met goed Duits bier doordrenkte uitputtingsslagen, maar dit keer was er een andere aanleiding: de Röntchenlauf.

Jaren van mentale voorbereiding
Al heel erg vaak hebben deze vrienden mij al gevraagd wanneer ik nu toch eindelijk eens ga lopen bij hen in Wuppertal. Of preciezer, in een dorpje daar vlakbij, in Remscheid. Steeds de boot weten af te houden, maar ergens begin 2015 ging ik dan toch voor deze Duitse doortastendheid voor de bijl.
“Ok dan, ik doe mee. Welke afstanden zijn er eigenlijk?”
Mijn Duitse vriendin: “Leuk Remco; ik geloof een halve, een hele, 63 km en – om de boel een beetje op te leuken – ; een 100 km. En verder nog wat kortere afstanden.”
“O, nou, doe die marathon dan maar. Maar op voorwaarde dat jij ook gaat lopen.”
Tot mijn verbijstering zei ze ‘ja’ en ook mijn vriendin wilde zich wel wagen aan vijf kilometer.

Meneer Röntchen
En zo kwam het dat ik mijzelf terugvond aan een ietwat chaotische startstreep op een mooie zondagochtend in het pittoreske Remscheid. Het geboortestadje van iemand die we allemaal van naam kennen; meneer Röntchen, de uitvinder van die beroemde stralen.
Hoewel deze loop al jaren wordt gehouden was dat niet echt te merken. Het uitreiken van de startnummers verliep.. euh..charmant en ook voor wat betreft de rest van de organisatie liet de bekende Duitse grundlichkeit wat punten liggen.
Maar uiteindelijk is het natuurlijk heel simpel, zodra je ‘PANG’ hoort moet je het op een lopen zetten en dat proberen een hele poos vol te houden.

Geen idee wat me nog te wachten stond

Parcours
Toen de meute in beweging kwam duurde het wel even voor je echt van start kon gaan. Het startvak was mudjevol, bijna alle afstanden startten tegelijk en het liep meteen behoorlijk steil omhoog, dus de gang kwam er niet direct in. Het parcours liep eerst door het stadje, compleet met vakwerkhuizen, dorpspomp en kinderkopjes. In dit stadium van de loop kon ik dat nog registreren.
Maar al vlotjes verlieten we de bebouwde kom en liepen door een liefelijk boerenlandschap. Het was stralend weer en de bomen kleurden geel, rood en oranje, een prachtig gezicht.
Slingerend door het mooie Bergisches land en door de bossen passeerde ik na een tijdje een bord met ‘Prosecco’.
Ik weet nog dat ik dacht: “Huh, Prosecco? Wat is dat voor grap?”
Maar het was serieus, na een kilometer of achttien werden er op een steil omhoog lopend geitenpaadje glaasjes Prosecco uitgedeeld. Ik rende stug door (het leek me in dit stadium echt geen goed idee), maar was daarin één van de weinigen. De meest deelnemers namen de tijd om van hun glaasje te genieten.

Op weg naar de Prosecco

Bergen (nou ja, heuvels) en dalen
Halverwege was – uiteraard – het eindpunt van de halve. Dat was duidelijk te merken. Want waar ik een kilometer daarvoor nog omringd werd door puffende Duitsers, liep ik nu moederziel alleen door een bos waar ik de weg niet kende.
Zó alleen dat ik me na een tijdje afvroeg of dit wel goed ging.
Gelukkig zag ik uiteindelijk verderop een andere deelnemer.
Wat ik niet wist (en dat was maar goed ook), was dat de loop nu pas goed begon. De bospaadjes werden steeds ruiger en modderiger. Ook de heuvels werden steiler. En hoewel niet echt hoog (denk aan de Ardennen) waren het wel pittige stijgingspercentages. Om het feestje compleet te maken moesten er ook wat beekjes doorgeklost worden. Niet erg breed of diep, maar genoeg om natte voeten aan over te houden.
Affijn, dat ging zo maar door en bij een kilometer of 35 begon ik wel erg naar het einde uit te kijken. Het feit dat ik steeds meer mensen inhaalde die de 63 of zelfs 100 kilometer wilden volbrengen (te oordelen aan de waterrugzakken) gaf wel moed.

En na 4 uur, 1 minuut en 33 seconden kwam ik over de finish, waar mijn goede vriend onmiddellijk een charmante foto van me maakte. Erg fijn.
Opgewekt meldde hij mij dat ie me wel even naar de auto zou helpen.
Die bovenaan de heuvel stond….

Blij dat ik er was..