Urban trail, Orthez Frankrijk

Nooit eerder liep ik een ‘Urban Trail’. Maar tijdens een vakantie kreeg ik mijn kans; in Orthez, een oud stadje in het zuiden van Frankrijk. Toen we eerder in de vakantieweek door Orthez liepen, zagen een we aankondiging van deze loop. Dat is natuurlijk altijd leuk, dus ‘s avonds meteen geprobeerd om me in te schrijven. Dat lukte niet. Ook een poging tot aanmelden via de mail liep op niets uit.
Dan maar kijken of het lukte om me ‘live’ aan te melden via een adres wat op de poster stond. Dat kon vanaf woensdag.
De Tomtom kon met het adres niet uit de voeten, maar na wat rondzwerven zag ik een oude atletiekbaan en dat was inderdaad de plaats om te kunnen inschrijven. De ruimte lag bezaaid met inschrijfformuliertjes dus fluks een pen gepakt en invullen die handel.

Monsieur Dominique
Maar hohoho, dat ging zomaar niet. Er moest van alles worden ingevuld waar ik niets van begreep (mijn Frans is tamelijk hopeloos. Ondanks verwoede pogingen van diverse Frans docenten ben ik nooit verder gekomen dan ‘du pain, du vin’ en de rest ben ik al kwijt..)
Na veel geïmproviseerde gebarentaal en wat Engels en zelfs wat Italiaans (dat werkt wonderwel) kwamen we (inmiddels bemoeide er zich een groepje van vijf mensen mee) er achter dat ik een medische verklaring nodig had.
‘Die heb ik nog thuis liggen’, blufte ik.
Hmmm, oui, c’est une probleme.
Maar na wat over en weer ‘gepraat’ was daar de reddende engel in de persoon van ene monsieur Dominique. Deze brave borst bleek arts en na wat gefrons begon hij heftig op een papiertje iets te noteren. Hij bleek ter plekke een verklaring te hebben uitgeschreven en tot grote tevredenheid van alle aanwezigen werd zo alles op z’n Frans geregeld. Even dacht ik nog dat er, om het succes te vieren, een fles wijn open werd getrokken, maar dat bleek – helaas – voorbarig.
Na deze grondige medische checkup stond niets in de weg om met een gerust gevoel te gaan deelnemen aan de wedstrijd.

Heuvelop door het oude stadje

Heuvelop
De start was om 19.30 uur, om de ergste hitte van de dag te vermijden. Bij de start aangekomen bleek het evengoed nog 29 graden te zijn. Pas toen ik ter plekke kwam werd me duidelijk wat me precies te wachten stond. Vooral heel veel kilometers heuvel op. En verder trappetjes, een rivierbedding, een bospad, een wijngaard en nog meer trappen. Daarom was het plan om rustig aan te beginnen en had ik me ergens middenin het deelnemersveld opgesteld. Terwijl ik daar nog wat om me heen stond te kijken, klonk plots het startschot. Twee minuten te vroeg, ik was blij dat ik niet op het laatste moment nog even mijn veters strikte.
De meute vertrok in een moordend tempo en ik liet me daarin maar mee sleuren. Vrijwel direct stond de eerste trap op het programma en nam het enthousiasme om me heen al aardig af. Daarna was het bijna constant heuvel op, best steil en bloedjeheet.
In het stadje was het een feestweekend en het parcours leidde over de kermis vol met dronken mensen en overal elektra kabels over de grond. Vooral goed opletten, dit was echt een beetje link.

Uitgebreide bevoorrading
Uiteindelijk kwamen bovenaan het stadje uit bij een middeleeuwse toren die boven Orthez..euh.. uittorende. Via een wijngaard en bos aan de achterzijde weer naar beneden, terug naar het stadje. Onderweg bleek dat het wijs geweest was om rustig te starten. Steeds haalde ik mensen in die aan het wandelen waren en rukte ik aardig op. Na 35 minuten kwam ik over de eindstreep (het loopje was 7 kilometer lang), moe en vooral erg bezweet.

Over de finish gekomen stond er op de deelnemers een compleet buffet te wachten. Er stonden tafels met gedroogd fruit, koekjes, worst, chips, stokbrood met kaas of kruidenboter, sandwiches, alle soorten frisdranken én wijn gepresenteerd.
Dat is wel even wat anders dan in het zuinige Nederland waar er wat water klaarstaat en – als je mazzel hebt – een flesje sportdrank.